Handleiding paard

Wie ben ik?

Het begin


foto/_MG_053verkleind9.jpg

Ik ben Esther van Gogh (1969). Al op jonge leeftijd raakte ik besmet met het paardenvirus. Ik rijd vanaf mijn zesde, bij mensen thuis en op een manege. Nadat we verhuist waren naar de achterhoek ging ik rijden bij een manege in buurt.

Na een jaar rijden op die manege kwam er een nieuwe beheerder op de manege. Na een paar lessen van hem vroeg hij of ik zijn paard wilde rijden. Dat wilde ik natuurlijk wel. Van het een kwam het ander en al snel gaf ik af en toe een manegelesje. Dat vond ik leuk, dat wilde ik eigenlijk wel gaan doen. Toch eerst verstandig gedaan en aan anderen opleiding gevolgd. Van de beheerder mocht ik met een van de manegepony's bij de ponyclub rijden en wedstijden starten. Met die pony, Rowan, heb ik een jaar succesvol wedstrijden gereden, iedere wedsstijd gingen we met een winstpunt en vaak ook een prijs naar huis. Ondertussen woonde ik zo ongeveer op de manege. Een mooie periode in het leven van een paardengekke puber. Ik heb er veel geleerd en heb ook alle kans gehad om van alles te doen met paarden en pony's. Als er een nieuwe pony kwam mocht ik 'm uitproberen, samen met de beheerder heb ik een aantal pony's en paarden ingereden en getraind.

Tijdens mijn studie ben ik tijdelijk gestopt met rijden, in het laatste stage/afstudeerjaar ben ik weer begonnen, het bloed kroop waar het niet gaan kon. Na mijn afstuderen werd Hirex mijn verzorgpaard. Ik heb hem een half jaar voor zijn eigenaar gereden. Hirex kwam te koop en zo werd hij mijn eerste eigen paard.

Het vervolg

Door Hirex te verhuizen van de manege naar een pensionstal waar hij wel weidegang kreeg veranderde zijn gedrag in positieve zin. Hierdoor werd ik me meer bewust van wat een paard nodig heeft. Ik leerde veel over paarden van de stalhoudster. Na drie jaar heb ik Hirex weer verkocht, hij heeft me veel geleerd, maar de echte klik was er toch niet.

Na Hirex kwam Omega, een toen 4-jarige kwpn vosruin, mijn grote vriend. Na noodgedwongen een paar keer verhuisd te zijn van stal naar stal ben ik op onze huidige stal, Pferdehof-Montferland in Elten (D), terecht gekomen. Hier worden de paarden in een groep gehouden. De paarden hebben een loopstal met verharde paddock en veel weidegang tot hun beschikking. De paarden zijn daar allemaal tevreden, ze kunnen er paard zijn. Hier op stal leerde ik Petra Rösler kennen en ben ik bij haar gaan lessen. Haar methode is gebaseerd op de klassieke methode. Dit werkt voor mij en voor de mensen die ik al les gaf. Bij haar heb ik de opleiding tot instructeur in de methode "paardvriendelijk rijden" gevolgd. Ik haalde het diploma in april 2011.

In 2005 kocht ik de appaloosa pony Spetter. Hij was toen een half jaar oud. Vanaf zijn derde jaar ben ik rustig met hem begonnen. Wandelen, laten wennen aan een hoofdstel, eens een longeersingel om, lopen aan de lange lijnen, grondwerken en longeren. Op zijn vijfde is hij ingereden door een meisje dat op vakantie was bij stal. Zadel erop, meisje erop en rijden maar. Omdat hij al zoveel gewend was vond hij het allemaal prima. Ik train hem aan de lange lijnen om hem sterker en soepeler te maken.

foto/DSC01360.JPG

Mijn conclusie

Een paard is tevreden als hij zijn natuurlijke gedrag kan vertonen. In de praktijk betekent dat veel (het liefst onbeperkt) vrije beweging, onbeperkt ruwvoer eten, en voor de sociale contacten gezellig in een kudde leven. Een tevreden paard leert makkelijker, zal weinig tot geen probleemgedrag vertonen en zal met meer plezier voor je werken.

© 2006-2011 www.mijn-eigen-website.nl